Ponoć na moim blogasku ciągle narzekam. A przecież powinno być cudnie. Mam faceta, mam pracę, mam 2 koty, być może mam mieszkanie za które płacę miesiąc w miesiąc zwiększającą się ratę kredytu i cholera wie kiedy tak właściwie zostanie ono wybudowane. Przecież jest pięknie. I cudnie. 

Wszyscy czyli między innymi facet, headhunter, kierownik projektu który właśnie się zwolnił powtarzają, że powinnam zacisnąć zęby i skończyć ten projekt. Bo to będzie perła w CV. I będzie cudnie. I ja o tym doskonale wiem. I zdaję sobie sprawę. I mam pełną świadomość. Ale do kurwy nędzy nie jestem w stanie dogadać się z Puppetem i praktycznie każda nasza rozmowa kończy się jedną wielką awanturą. Bo ja na pewne rzeczy sobie nie mogę pozwolić, a on pewnych spraw nie chce odpuścić. Chciałabym zmienić zespół, ale na to potrzebowałabym argumentów. Argumentów których nie mam bo "nie jestem w stanie porozumieć się z przełożonym" do argumentów dobrych i akceptowalnych w tej firmie nie należy. Frustruje mnie to potwornie, odbiera chęci do życia i wywołuje u mnie zły nastrój. Bo nie widzę rozwiązania.

Do końca projektu zostało jakieś 7 miesięcy i nie wiem czy jestem w stanie tyle czasu zaciskać zęby. Autentycznie nie mam zielonego pojęcia. 

I wiem, że być może powinnam się cieszyć, że w ogóle mam pracę, ale w obecnej sytuacji jest to dla mnie po prostu nie do zrobienia. I tak mi ogółnie z tym wszystkim źle.

Dawno dawno temu jak byłam młoda, a potem trochę starsza kochałam filmy Disney'a. Uwielbiałam je po prostu. Ale po jakimś czasie te filmy zaczęły się robić bardziej dla dzieci niż dla dorosłych i tak jak Ratatuj był słodki, tak jakiegoś ogromnego zachwytu u mnie nie wzbudził. Wall-E też był słodki i wzbudził zainteresowanie większe, ale to jeszcze nie było to.

Natomiast dwa dni temu obejrzeliśmy Bolt'a i muszę powiedzieć, że jestem po prostu zachwycona i chętnie obejrzałabym ten film jeszcze raz bo prawdopodobnie nie wyłapałam części rewelacyjnych tekstów, a dwa to animacja po prostu zachwyca. Film jest świetny, bo ma właśnie takie typowe dwie płaszczyzny. Jedną dla dzieci, a drugą dla dorosłych poprzez cudowne zabawne dialogi. I odpowiednie przedstawienie postaci. 

Autentycznie żałuję, że nie poszłam na to do kina, choć z drugiej strony nie wiem jak polski dubbing może oddać tekst z uwielbianego przeze mnie How I Met Your Mother czyli "wait for it...". Kto widział ten zrozumie o co chodzi. I oczywiście Awesome :) Polecam z ręką na sercu :) I nie przyjmuję informacji, że komuś się ten film nie podoba, bo nawet L. się śmiał, a on ogólnie animowanych filmów po prostu nie lubi. 

Do pracy nadal nie mam motywacji, jednak dobry head hunter z którym jestem w kontakcie twierdzi, że jednak powinnam zacisnąć zęby i skończyć ten projekt. A jakieś trzy miesiące przed końcem fajną pracę mi znajdzie. I za tyle pieniędzy ile chcę. Czyli trzeba być dzielnym, morda w kubeł, zrobić swoje i po prostu powiedzieć pa pa. Tylko jest to po prostu niesamowicie trudne.